1394/12/4 1038

حق آموزش، نخستین روزهای کودکی، دبستان، دبیرستان، فنی و حرفه‌ای و آموزش‌های دانشگاهی را شامل می‌شود.

حق برخورداری از آموزش برای همه عمر


در یک بازه زمانی سه، چهارماهه، سطح پوشش آموزشی برای دوره دبستان سه عدد گوناگون، ٣/٩٨ و ٤٥/٩٨ صدم و ٩٩ درصد اعلام شده است. در خوش‌بینانه‌ترین حالت- یعنی پوشش ٩٩ درصدی- و با درنظرگرفتنِ شمار دانش‌آموزان این دوره در کشور که - بنابر گفته زرافشان، معاون وزیر آموزش‌وپرورش در آغاز مهرِ ٩٤ - «هفت میلیون و ٢٦٦ هزار و ٩١ دانش‌آموز» است، ٧٢هزارو ٦٦١ دانش‌آموز از پایه‌ای‌ترین آموزش‌ها بازمی‌مانند که بی‌گمان عدد شگفت‌آوری است! و بدبینانه، این عدد به ٩٤هزار و ٤٥٩ نفر می‌رسد که از آن فاجعه‌آمیزتر خواهد بود.
 
شرمندگی این شمار دانش‌آموز بازمانده از آموزش تنها بر دوش دولت و تیم آموزشی کنونی‌اش نیست، بلکه بر گردن بی‌توجهی کلی به نهاد آموزش به‌ویژه در دوره دبستان در همه دوره‌هاست. گرچه درصدها، ناچیز به چشم می‌آیند اما با توجه به شمارِ کودکان آماده برای آموزش، این درصدهای ریز، واقعا تکان‌دهنده و شگفت‌آور می‌شوند. به این بیندیشیم که با گسترش فناوری‌های سده کنونی و آسان‌شدن پیوندهای منطقه‌ای و جهانی، باز هم دست‌کم هرسال بیش از ٧٢ هزار کودک از داشتن پایه‌ای‌ترین آموزش‌ها و آن هم تنها در دبستان محروم می‌مانند!- تازه برپایه آمارهای رسمی! ناگفته نماند که بهترین آمار پوشش آموزشی مربوط به دوره دبستان است! اگر این درصدها را بر آمارهای دانش‌آموزان بازمانده از آموزش در دوره‌های متوسطه اول و دوم نیز گسترش دهیم شرایط  نگران‌كننده خواهد بود.

اما در این زمینه رویکردهای تازه نهادهای رسمی مانند یونسکو و سازمان‌های مردم‌نهاد جهانی درخور درنگ است که البته گاه‌وبی‌گاه آن را به گوش سیاست‌مداران کشورها می‌رسانند. یکی از این گوشزدها سفارش نامه‌ای بود که ١٦ نهاد مدنی- آموزشی جهان از جمله کمپین جهانی برای آموزش‌وپرورش، ei (آموزش جهانی)، ANCEFA (کمپین شبکه‌بندی آفریقا در آموزش همگانی) و... در شصت‌وهشتمین نشست مجمع عمومی سازمان ملل، به سران کشورهای شرکت‌کننده دادند تا آنها را به توجه بیشتر به حق برخورداری از آموزش فرابخوانند.
 
در بند سوم این سفارش نامه با عنوان «حق برخورداری از آموزش با تولد آغاز می‌شود و مادام‌العمر است» می‌خوانیم: «آموزش باید در سطح ملی، چه در محیط‌های روستایی و چه شهری، در فضایی امن و با شرایط و زیرساخت‌‌های شایسته، بدون هیچ مانع جغرافیایی، تبعیض یا ماهیت اقتصادی فراهم و در دسترس باشد. این دسترسی در سراسر چرخه آموزش باید به‌‌گونه‌ای برابر انجام گیرد. حق آموزش، نخستین روزهای کودکی، دبستان، دبیرستان، فنی و حرفه‌ای و آموزش‌های دانشگاهی را شامل می‌شود.
 
افزون‌براین سوادآموزی و آموزش بزرگ‌سالان با چشم‌اندازی از یادگیری در همه عمر را نیز دربر می‌گیرد. به‌رسمیت‌‌شناختن اینکه برخورداری از حق آموزش از زمان تولد آغاز می‌شود، به تقویت و پاسداشت حقوق کودک و دیگر حقوق وابسته به آن یاری می‌رساند. اراده سیاسی برای پاسخ‌گویی به همه مراحل و ابعاد حق آموزش، باید به‌گونه‌ای شفاف در برنامه‌های آموزشی و توسعه پس از سال ٢٠١٥ توضیح داده شود. درعین‌حال باید در آن برنامه‌ها و راهکارها، اهمیت برقراری پیوند میان آموزش‌های رسمی و غیررسمی مورد تأکید قرار گیرد».

توضیح: نظراتی که درج می شود، صرفا نظرات شخصی افراد است و لزوماً منعکس کننده دیدگاههای این وب سایت نمی باشد.

نظر شما

پرطرفدارترین مطالب امروز

تازه های آموزش

چرا دانش آموزان تقلب می کنند؟

بچه‌های آسمان: نبرد دانش آموزان کره با کنکور

بالا بردن انگیزه تحصیل دانشجویان

تاثیر جوّ و محیط مدرسه بر عملکرد تحصیلی

آموزش نخبه پرور؛ آری یا خیر؟

آموزش پیش دبستانی مهم است

معرفی کتاب: گاه و بی‌گاهی دانشگاه در ایران

کی اولین گوشی هوشمند را برای فرزندمان بخریم؟

احساسات و نیازهای کودکان در مناطق زلزله زده

کودکی دیجیتالی!!

حق آموزش برای همه آری، برای افغان ها خیر؟!

فرق مدرسه‌های جدید و قدیم

بازی خیال و خلاقیت در تصاویر کتب درسی

گفت‌وگو با مخترع «آ با کلاه»

عدالت آموزشی در مدارس ژاپن

مقابله با اضطراب آغاز مدرسه

سازمان ملل متحد و روز جهانی«سوادآموزی»

صنعت جدید رتبه‌بندی دانشگاه‌ها

اکثریت زنان، مدیران مردان

حجم تکالیف مدرسه چقدر باید باشد؟

بدترین سوالات برای بحث و گفتگو

زندگی و آراء فلاسفه آموزشی: ژان ژاک روسو

سرمایه انسانی نقطه پیوند

به بچه‌ها از خشونت و ترور چه بگوییم؟

چطور الگوهای مثبت برای بچه‌ها پیدا کنیم؟

آموزش در شبکه های اجتماعی